{"id":455,"date":"2012-01-01T15:29:15","date_gmt":"2012-01-01T15:29:15","guid":{"rendered":"http:\/\/cccinc.nl.webhosting22.transurl.nl\/ccc\/?p=455"},"modified":"2020-12-11T15:23:26","modified_gmt":"2020-12-11T15:23:26","slug":"de-geschiedenis-van-de-piano-in-amerikaanse-muziek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.cccinc.nl\/ccc\/instrumenten\/de-geschiedenis-van-de-piano-in-amerikaanse-muziek\/","title":{"rendered":"De Piano in Americana"},"content":{"rendered":"

De geschiedenis van de piano in de Amerikaanse folk en countrymuziek<\/strong><\/p>\n

De geschiedenis van de piano in de Amerikaanse muziek, immers een al eeuwen oud bestaand instrument uit de Europese klassieke muziektraditie, is lastiger te plaatsen dan de historie van de andere instrumenten uit deze rubriek ‘Onze Instrumenten’. Daar waar de verspreiding van bijvoorbeeld de mondharmonica snel kon gaan dank zij het kleine formaat waren de afmetingen en het gewicht van een vleugel een geheel andere zaak, nog afgezien van het feit dat het maatschappelijk gezien een instrument was voor spelers en publiek uit de hogere cultuur. De aanschaf ervan werd eenvoudiger door de uitvinding van de staande piano. Hierdoor werd het instrument een stuk goedkoper, kon het door zijn geringere afmetingen gemakkelijker vervoerd worden en zo een vaste plaats krijgen in menig huis en etablissement.
\nHet was halverwege de negentiende eeuw dat deze staande (upright) piano, ook wel de buffetpiano genoemd, werd uitgevonden.<\/p>\n

\"\"<\/a>\"\"<\/p>\n

In Amerika kon hij vanaf dat moment in grote aantallen in serie worden gemaakt waardoor de prijs nog meer omlaag kon en het instrument, ooit alleen bereikbaar voor de hogere klasse, ook binnen bereik kwam van de lagere klassen. En toen er in diezelfde negentiende eeuw in Amerika een uitgebreid spoorwegnet werd aangelegd was het vervoer van het instrument naar alle uithoeken van het land ook geen beletsel meer. Men kan stellen dat door de aanleg van deze spoorwegen en met name die van de Pacific Railroad door de Texas and Pacific Railway Company (T&P), zich in het Zuiden een geheel nieuwe pianostijl kon ontwikkelen: de Boogie Woogie.<\/strong> Deze benaming, vermoedelijk een verbastering van Afrikaanse woorden, duidde op een pianostijl, direct afkomstig uit Afrikaanse muziek en uiteraard bespeeld door de voormalige zwarte slaven, die ondermeer spoorwegen aanlegden en die na hun bevrijding vrijelijk instrumenten mochten bespelen. De stijl is onmiskenbaar, met zijn ritmische, repeterende bassen, shuffle ritmes, breaks en allerlei andere kenmerken die tot op de dag van vandaag terug te vinden zijn in de West-Afrikaanse muziek. Maar ook het geluid van de trein zelf had zijn invloed of zoals Allan Lomax<\/strong> schreef: “Anonymous black musicians, longing to grab a train and ride away from their troubles, incorporated the rhythms of the steam locomotive and the moan of their whistles into the new dance music they were playing in jukes and dance halls. <\/strong>
\nBoogie-woogie forever changed piano playing, as ham-handed black piano players transformed the instrument into a polyrhythmic railroad train.”<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

In het algemeen gaat men er van uit dat de Boogie Woogie ontstaan is direct na de afschaffing van de slavernij in 1865, na de Amerikaanse Burgeroorlog, in Noordoost-Texas. Belangrijk, want hierdoor konden de voormalige slaven vrij reizen en alle muziek maken en instrumenten bespelen die ze wilden wat ten tijde van de slavernij strikt verboden was! Een zwarte slaaf die piano speelt, stel je voor! De spoorwegen werden in die tijd in hoog tempo aangelegd door grote groepen zwarte arbeiders met in hun gevolg allerlei zaken die nodig waren voor de aanleg van de rails en met name het hout voor de bielzen. In deze rondreizende werkkampen was uiteraard vertier nodig en dat vond plaats in de zogenaamde Barrelhouses en JukeJoints, provisorische kroegen of een omgebouwde treinwagon die eenvoudig werd meegesleept.<\/p>\n

\"\"\u00a0\"\"\u00a0\"\"\"TenP\"<\/a><\/p>\n

In deze ruige en gevaarlijke omgeving ontstond de Boogie Woogie, ook wel Fast Western, Fast Texas of Fast blues genoemd, op de piano,het enige instrument dat boven het rumoer van het (dronken) publiek kon uitkomen. De rondreizende pianisten genoten als entertainers in deze Barrelhouses groot aanzien en konden vaak een grote variatie aan muziek voortbrengen zoals gospel, blues, ragtime en uiteraard Boogie Woogie. Deze muziekstijl had grote invloed op andere instrumenten zoals de bluesgitaar. De rechterduim van Leadbelly speelt bijvoorbeeld in Good Morning Blues exact de baslijnen van de piano in de Boogie Woogie.<\/p>\n

Ragtime<\/strong>
\nEen afgeleide pianostijl van de Boogie Woogie is de Ragtime die vooral begin 20ste eeuw in de rosse buurten van Amerikaanse steden als St Louis en New Orleans populair was. De stijl is, zoals in zo veel Amerikaanse muziek, een typische mix van westerse en Afrikaanse invloeden, maar de westerse muzikale inbreng in Ragtime is veel groter dan in Boogie Woogie. Het was de componist Scott Joplin<\/strong> (1867-1917) die beroemd werd door een ragtime compositie: Maple Leaf Rag.<\/p>\n

\"\"<\/a>\u00a0\"\"<\/a><\/p>\n

Uiteindelijk werd ragtime pianostijl opgenomen in de jazzpiano. De revival van ragtimemusic kwam in de jaren zeventig van de vorige eeuw met name door de muziek uit de film The Sting.<\/p>\n

<\/div><\/div>
<\/div>
<\/div>
<\/div><\/div><\/div>